Dwadzieścia lat temu świat usłyszał refren, który stał się mantrą całego pokolenia: „Everyday I’m hustlin’.” Utwór Hustlin’ z 2006 roku nie był tylko kolejnym rapowym singlem. Był deklaracją stylu życia. Dziś, po dwóch dekadach sukcesów muzycznych i biznesowych, Rick Ross wraca do tego hasła i wyjaśnia, co naprawdę miał na myśli.
I jego definicja jest zaskakująco prosta.
Ross tłumaczy to bez metafor: jeśli masz jedną pracę, jedno zobowiązanie — to pracujesz. Jeśli masz pracę i drugie źródło dochodu albo próbujesz je zbudować — wtedy hustlujesz. Różnica nie tkwi w ilości godzin, ale w kierunku działania.
Hustling to nie pozowanie na zapracowanego. To nie mit ulicy ani ciągłe chwalenie się brakiem snu. To świadome budowanie czegoś obok głównego zajęcia. To drugi ruch finansowy, nawet gdy pierwszy już działa.
W czasach mediów społecznościowych słowo „hustle” zostało spłycone do modnego hashtagu. Rick Ross przywraca mu konkretne znaczenie. Hustling to budowanie biznesu po godzinach, inwestowanie, tworzenie alternatywy wobec jednej pensji i myślenie strategiczne zamiast życia od wypłaty do wypłaty. To różnica między utrzymywaniem się a budowaniem wolności finansowej.
Sam Ross nie zatrzymał się na muzyce. Po sukcesie „Hustlin’” rozwijał inwestycje w nieruchomości, wchodził w franczyzy gastronomiczne i budował własne marki. Nie tylko rapował o hustlingu — on konsekwentnie go realizował.
Dlaczego to hasło przetrwało dwie dekady? Bo dotyka uniwersalnej prawdy. Jedno źródło dochodu daje stabilność, ale nie daje niezależności. Drugie źródło daje bezpieczeństwo. Trzecie zaczyna dawać wolność. I właśnie o ten ruch do przodu chodziło od początku.
A jak to przetłumaczyć po polsku? Tu pojawia się problem, bo w naszym języku nie ma jednego dokładnego odpowiednika słowa „hustling”. Możemy powiedzieć: haruję, zapieprzam, kombinuję, kręcę interes, jestem przedsiębiorczy. Ale żadne z tych określeń nie oddaje w pełni sensu.
Bo „hustling” to nie tylko ciężka praca. To nie tylko dorabianie. To mentalność budowania czegoś więcej niż etat. To decyzja, że jedna wypłata to za mało. Dlatego nie mówi się „Everyday I’m working”. Mówi się „Everyday I’m hustlin’”. I właśnie dlatego ten refren, nawet po 20 latach, wciąż brzmi aktualnie.